خواب ديدم

سحر پيش

در آن صبح ازل.

مردكي را

كه چنين،

مي پنداشت.

به زمين آمده

تا اشرف بر

عالم هستي باشد.

من زني را ديدم .

كه تصور مي كرد.

بعد از آن

لحظه ُ شوم.

از پس

گاز طمع

كه بر آن ميوه

ممنوعه زده است.

اينچنين

در بدر

عالم خاكي گشته.

گفته بودند ،

به آنها

كه شما

برترين گوهر اين

خالق هستي ،

هستيد.

بر شما

جن وملك

سر تعظيم،

فرو خواهند

داشت.

در زمين

خانه كنيد

همه وحش و نبات

بهر آسودگي

نوع شما ،

خلق شدند.

نه هراسيد ؛ كه ما

ناظر سر خوشي و

حزن شما .

خواهيم بود

ما كه نزديك تر از

تو،

به توئيم

آن دو بيچارهُ

مغموم

و

بيرون شده از

ماُمن خويش

خانه كردند

بر اين خاك سياه.

سالها

آمد و رفت .

حاصل زندگي

آن دو اسير

دو پسر گشت و

دو دختر

باري.

سالها ،

رفت و گذشت .

خواهر

جفت يكي

به دگر

پور ، پدر

كابين شد .

اولين تخم حرام

اين چنين

كاشته شد

در دل خاك .

خواهري را به برادر دادند؟!!!!!!!!!!

وز همين بذر،

عداوت روئيد.

يك از آن دو

به پدر گفت چرا ؟

همسر آن دگري

نيك تر است؟

من چرا ؟

پست ترم

نزد شما ؟

من چرا ؟

سخت تر از هم گل خويش

لاجرم

خاك زمين خيش زنم؟

و برادر تنها

در پي گله و

چوپان باشد ؟

داغ خورشيد

تن زرد مرا

نيلگون سازد و خشگ .

و برادر

بنشيند آرام

و به ني

نغمه دل

ساز كند.

همه گفتند به او

خالقت

خواسته اينگونه شود.،

و تو بايد باشي،

تابع

خالق خويش

فارغ از چون و چرا .

بر سر سنگ

نشست.

و بدين انديشيد .

پس چنين ظلم و ستم

او به من كرده روا ؟!!!!!

برد سر سوي هوا

داد،

فرياد ، چرا ؟

و چنين شد

كه از آن

ظلم و جفا

به زمين

تخم حسادت

گل داد

و به محصول نشست